بیان مساله: عادات پارافانکشنال مهمترین علت ایجاد ضایعات غیر پوسیده طوق هستند و حل این مشکل ممکن است بر وضعیت ضایعات فوق تاثیر بگذارد.هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی یک ساله تاثیر تصحیح اکلوژن بر میزان موفقیت معیارهای کلینیکی ترمیم های سرویکالی دندان انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه بالینی، 60 عدد ترمیم سرویکالی همرنگ دندان در دندانهای نیش و پرمولر، در بیماران با عادات پارافانکشن (دندان قروچه و فشار دندانی) مورد بررسی قرار گرفت. دندانها (از نظر نوع ماده ترمیمی)، به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول (30 نمونه)، از یک نوع کامپوزیت رزین سیال Tetric Flow)، گروه (A و در گروه دوم (30 نمونه) از یک کامپومر Compoglass Flow)، گروه (B استفاده شد. بعد از ترمیم هر گروه به دو زیر گروه (B2, B1, A2, A1) تقسیم شدند. در زیرگروه شماره 1، بعد از ترمیم برای بیماران تصحیح اکلوژن انجام شد (گروه مورد)؛ در زیر گروه شماره 2، بعد از ترمیم تصحیح اکلوژن انجام نشد (گروه شاهد). ارزیابی به صورت یک سوکور و در زمان 6 و 12 ماه پس از ترمیم طبق طبقه بندی US Public Health Service (USPHS) انجام شد. معیارهای ارزیابی عبارت بودند از: دقت مارجین، تغییر رنگ مارجین، پوسیدگی، حساسیت پس از ترمیم و افتادن ترمیم. اطلاعات به دست آمده با استفاده از آزمون دقیق Fisher تحلیل گردید.یافته ها: ترمیم های Compoglass Flow گروه B1 بعد از 12 ماه، در مقایسه با گروه B2 نتایج بهتری را نشان داد. اما بین دو گروه ترمیم های (A1, A2) Tetric Flow اختلاف قابل ملاحظه ای مشاهده نشد؛ همچنین در وضعیت معیارهای کلینیکی بین گروههای A2 و B2 اختلافی مشاهده نشد.نتیجه گیری: طبق یافته های این مطالعه می توان بیان کرد که تصحیح اکلوژن تاثیر بسزایی بر موفقیت کلینیکی ترمیم های Compoglass Flow در ضایعات بدون پوسیدگی طوق دندان دارد؛ البته لازم به ذکر است تصحیح اکلوژن در موفقیت ترمیم های Tetric Flow تاثیر قابل ملاحظه ای نداشت.

هدف از این مطالعه، بررسی امکان وجود ارتباط بین ضایعات فاقد پوسیدگی طوق دندان و تماسهای زودرس در حرکات Centric و Eccentric می باشد.ضایعات فاقد پوسیدگی ناحیه طوق دندان (NCCL) به صورت Wedge type می باشند. اولین عامل اتیولوژیک در ایجاد این ضایعات، تنشهای کششی و فشاری ناشی از نیروهای جویدن و مال اکلوژن می باشد. از بین مراجعان به دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد دو گروه انتخاب شدند. در هر گروه 167 دندان از نظر وجود تماس زودرس در حرکات مرکزی و خارج مرکزی مورد معاینه قرار گرفتند. گروه اول (NCCL) دارای ضایعات فاقد پوسیدگی ناحیه طوق دندان و گروه دوم (کنترل) فاقد این گونه ضایعات بودند.در گروه NCCL بین هفت نوع دندان از نظر میزان شیوع ضایعات اختلاف معنی داری وجود داشت. دندان پرمولر اول و بعد از آن دندان کانین، بیشترین تعداد ضایعه سرویکالی و دندان مولر دوم کمترین ضایعه را دارا بودند. در مقایسه هفت نوع دندان، نتایج مشابه فوق الذکر در مورد تعداد کل تماسهای زودرس به دست آمد. همچنین تجزیه آماری وجود یک رابطه مثبت و بسیار معنی داری را بین شیوع NCCL و تماسهای زودرس مشخص ساخت. اختلافات معنی داری بین گروه کنترل و گروه دارای ضایعات سرویکالی فاقد پوسیدگی (NCCL) از نظر تعداد تماسهای زودرس در رابطه مرکزی و سمت کارگر وجود داشت، معذالک در پیشگرایی و Balancing تفاوت بین دو گروه معنی دار نبود. بین دندانهای فک بالا و پایین از نظر شیوع ضایعات تفاوت معنی داری وجود نداشت.تماسهای زودرس دندانی به خصوص تماسهای زودرس در رابطه مرکزی و سمت کارگر می تواند در ایجاد و شیوع ضایعات سرویکالی موثر باشد.

هدف از این تحقیق کلینیکی ارزیابی ترمیم های کامپازیت و گلاس یونومر در حفرات سرویکالی دندانها بود. 50 عدد ضایعه سرویکالی دندانهای قدامی و پرمولر، در بالاتر از CEJ انتخاب گردید بعد از تهیه حفره، نیمی از آنها بتوسط گلاس یونومر با نور سخت شونده و نیمی دیگر با کامپازیت مایکروفیلد بهمراه DBA نسل چهارم ترمیم گردید. معیارهای کلینیکی مورد نظر برای طبقه بندی ترمیم ها عبارت بودند از: گیر – تغییر رنگ مارجین – عود پوسیدگی – صحت مارجین – حساسیت پس از ترمیم. سه متغیر مطالعه شامل نوع فک – نوع ماده ترمیمی و نوع دندان بودند. کلیه معیارهای پنج گانه در 6، 12، 18 ماه پس از ترمیم بررسی گردید و ارتباط آنها با هریک از متغیرهای توضیحی مورد مطالعه قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری Log liner با احتمال 95% استفاده گشته نتایج زیر بدست آمد:1- a- Rating معیارها پس از 6 ماه، نشانگر 95% گیر، در ترمیم کامپازیت دندانهای قدامی فک بالا بود. ولی از نظر آماری ارتباطی بین هیچکدام از معیارها با متغیرهای توضیحی مشاهده نشد.2- a- Rating معیارها پس از 12 ماه، نمایانگر کاهش در گیر، ایجاد حساسیت و تغییر رنگ مارجین بود. همچنین از نظر آماری ارتباطی بین حساسیت پس از ترمیم با متغیر نوع فک مشاهده شد.3- a- Rating معیارهای پس از 18 ماه نمایانگر کاهش تمام معیارهای بجز معیار پوسیدگی بود. 50% موارد حساسیت پس از ترمیم با کامپازیت مشاهده شد. ولی از نظر آماری ارتباطی بین معیارها و متغیرهای توضیحی وجود نداشت.4- یکی از عوامل مهم در شکست ترمیم های طوق حتی در بیماران بدون علایم بروکسیزم و Clinching، استرسهای اوکلوزالی می باشد.خلاصه: گلاس یونومر با نور سخت شونده اجرای کلینیکی بهتری را در ضایعات طوق نسبت به کامپازیت نشان می دهد.

مقدمه: ضایعات غیر پوسیده طوق دندان به سه شکل ابریژن، اروژن و ابفرکشن بروز می کنند. هدف از این تحقیق بررسی شیوع و علل انواع ضایعات غیر پوسیده طوق دندان در بیماران مراجعه کننده به دانشکده دندان پزشکی در سال 85 بود.مواد و روش ها: در این مطالعه ی مقطعی، توصیفی و گذشته نگر تعداد 120 دندان در 41 بیمار بررسی شد. در 36 بیمار فرمی حاوی اطلاعات کلینیکی و تاریخچه ای مرتبط با نوع ضایعات بیماری پر گردید و بر حسب مندرجات آن تشخیص صورت گرفت و شیوع انواع و علل ضایعات غیره پوسیده طوق دندان بررسی شد. داده ها با کمک آنالیزهای توصیفی آماری بررسی شد (a=0.05).یافته ها: 75.7 درصد از افراد مورد مطالعه دارای ابریژن بودند که در اثر روش های نادرست مسواک زدن، استفاده از مسواک غیراستاندارد یا کاربرد خمیردندان غیراستاندارد ایجاد شده بود. همچنین، 50.7 درصد از افراد مورد مطالعه، دچار ابفرکشن بودند که در نتیجه از دست رفتن دندان ها، عادات پارافانکشنال، تماس های زودرس و تیلت های دندانی به وجود آمده بود. به علاوه، 28.2 درصد از بیماران دارای اروژن بودند که به دلیل مشکلات معدی روده ای، استفاده از داروهای کاهنده بزاق و استعمال دخانیات ایجاد شده بود.نتیجه گیری: با توجه به محدودیتهای این مطالعه، در جامعه آماری ما ترتیب شیوع ضایعات غیره پوسیده طوق دندان به صورت ابریژن، ابفرکشن و اروژن بود.

آبشکن ها برای محافظت و کنترل کناره ها و حواشی رودخانه احداث می گردند. روش های مهار و جلوگیری از آبشستگی آبشکن ها بر اساس مطالعات انجام شده روی مکانیزم آبشستگی می باشند. یکی از این روش ها، نصب طوق در اطراف آبشکن می باشد. طوق ها بستر را در مقابل سیستم گرداب اطراف آبشکن محافظت کرده و میزان آبشستگی را کاهش می دهند. در تحقیق حاضر، آبشستگی اطراف سه آبشکن به طول های 6، 8 و 10 سانتی متر بررسی و عملکرد طوق های ذوزنقه ای با ابعاد مختلف و به ازای قرارگیری در سطح بستر و در شرایط آبشستگی آب زلال با حالت آبشکن های بدون طوق مقایسه گردید. نتایج آزمایشات نشان داد که با افزایش عرض طوق، عملکرد طوق در کاهش عمق و افزایش تاخیر زمانی آبشستگی بیشتر شد. همچنین درصد کاهش آبشستگی از 15 تا 100 درصد برای طوق های با عرض مختلف متغیر بود.

روش های مختلفی برای جلوگیری و یا کاهش آبشستگی اطراف پایه پل ارایه شده است. استفاده از طوق از جمله روش هایی است که مورد توجه محققین قرار می گیرد. در این تحقیق با به کارگیری طوق مستطیلی در پایه استوانه ای، مشاهده شد طوق، سرعت آبشستگی و عمق حفره آبشستگی اطراف پایه پل را کاهش می دهد. ابعاد طوق نقش زیادی در کاهش آبشستگی اطراف پایه پل دارد. در تحقیق حاضر طوق در بالادست و پایین دست مدل پایه پل و هم چنین عرض طوق مورد بررسی قرار گرفت. مقادیر مناسب طول طوق مستطیلی در بالادست و پایین دست که نسبت به بدنه مدل پایه پل اندازه گیری می شدند، به ترتیب 0.92 و 1.42 برابر قطر پایه تعیین شدند. ضمن اینکه عرض مناسب طوق نیز 3 برابر قطر پایه برآورد گردید. لازم به ذکر است با ابعاد فوق پس از 62 ساعت، آبشستگی ناچیزی در اطراف مدل پایه پل مشاهده گردید.